Van schuldgevoel naar dankbaarheid

Van schuldgevoel naar dankbaarheid

Omar is ingenieur en politiek vluchteling. Hij komt bij me binnen met de vraag: waar wil ik professioneel naartoe? We verkennen zijn loopbaanpad en daar komt de periode van vluchten uit het land van herkomst naar voor. Hij is als jongeling samen met zijn familie naar hier gekomen. Maandenlange ontberingen, vele gevaarlijke situaties, jarenlang procederen en leven in de illegaliteit. Ten slotte is hij via de ‘snel-belg-wet’ gelegaliseerd.  Het is duidelijk: het weegt nog steeds. Wat is de link met zijn loopbaanvraag?

Onzeker en rusteloos

van schuldgevoel naar dankbaarheid
(stockafbeelding)

Omar is ondertussen ingenieur, heeft een goede job bij een multinational. Tot hier alles prima. Wat weegt is de onzekerheid . Waarover? Omar is onzeker of hij wel de goede piste kiest, want wie weet of het wel zal blijven duren bij zijn huidige werkgever? Er verandert zoveel bij die multinationals en soms zo abrupt. Wat zou er gebeuren mocht hij ontslagen worden? Niks ergs eigenlijk, want hij heeft nu nog twee andere jobs! Omar heeft nog een eigen zaak en geeft af en toe consult. Het is echter teveel aan het worden: als hij zo doorgaat, zal hij er onderdoor gaan.

Van schuldgevoel naar dankbaarheid

Omar voelt dat er een verband is tussen zijn rusteloosheid en wat hij heeft meegemaakt. We laten het onderwerp even rusten, brengen wat talenten en waarden in kaart en komen er in een tweede sessie terug bij uit. Deze keer heeft hij het over schuldgevoelens ten opzichte van zijn ouders. Zij zijn verhuisd om hem een betere toekomst te geven. Dat geeft hem een schuldgevoel. En dat zorgt ervoor dat hij zich niet vrij voelt om te doen wat bij hemzelf past.

We doen een opstelling en zijn beleving krijgt een heel andere wending. Hij ziet het offer dat zijn ouders gebracht hebben, hij voelt hoeveel zij gegeven hebben zonder te willen verplichten tot iets. Zeker niet tot teruggeven. Omar stelt vast dat als zij hem blij zien en zijn dankbaarheid voelen, dat dit de mooiste geschenken zijn die hij hen kan geven. “Dankbaar zijn voor het offer van mijn ouders, in plaats van me schuldig te voelen”, besluit hij. “Zij hebben gegeven, ik heb niet genomen. Ik heb mogen ontvangen.” Via de opstelling is Omars belevingswereld veranderd van schuld naar dankbaarheid: meer dan een ommezwaai!

Ondanks de specifieke situatie van Omar als vluchteling,  is het schuldgevoel tegenover de ouders iets dat bij heel veel mensen sluimert. Als je dit herkent, probeer dan ook je gevoelswereld om te buigen van schuld naar dankbaarheid. Durf te ontvangen zonder iets te ‘moeten’ en zeker op vlak van je loopbaan. Ga voor een loopbaan die jou gelukkig maakt. Onze NextStep coaches staan klaar om je hier in te begeleiden.